Gerçek Haberin Kalbini Okuyan Portal

Malcolm McDowell: Stanley Kubrick’in insanları sevdiğine inanmıyorum

0 12

1999 yılında hayatını kaybeden direktör Stanley Kubrick, bazılarına nazaran dünyanın gelmiş geçmiş en uygun direktörü ve yaptığı her sineması klasikleşen mükemmeliyetçi bir deha. Efsane direktörün “Clockwork Orange” (Otomatik Portakal) sinemasının 50’nci yıldönümünde, başrol oyuncusu Malcolm Mcdowell ile imajlı olarak konuştuk ve ondan Kubrick’in çalışma tarzını dinledim.

◊ Nereden bağlanıyorsunuz?
– Kaliforniya’dan. Santa Barbara yakınlarından, Ojai’den bağlanıyorum.

◊ Bir klasik olan “Clockwork Orange”ın 50’nci yıl dönümü… Kubrick ile çalışmak profesyonel olarak sizi nasıl etkiledi?
– Sinemanın sonunda kurguda fikir ayrılıklarımız, hoşuma gitmeyen şeyler oldu. Lakin onunla sineması çekmek mükemmel bir tecrübeydi, Stanley’le çalışmayı çok sevdim, onu çok sevdim. Benim üzere genç bir oyuncu için harika bir tecrübeydi. Birinci çıktığında sinemadaki şiddetle ilgili o kadar büyük bir kaos vardı ki, yaptığımız tüm işler bu karmaşanın içinde kaybolmuştu. Ruhsal olarak rahatsız edici bir sinemaydı, buna kuşku yok. Anthony Burgess şahane bir roman yazdı ve Stanley onu zekice beyazperdeye uyarladı. Bu çok sık olmaz. Ekseriyetle şahane romanlar uyarlama sırasında bir yerlerde bir halde manasını yitirir. Biraz vakit aldı sineması anlamak lakin geç olması, hiç olmamasından daha âlâ.

KOSTÜMÜN TUHAF ÖYKÜSÜ

◊ Karakteriniz Alex’in kostümü 50 yıl sonra bile hâlâ Cadılar Bayramı’nın en tanınan kostümlerinden. Karakterin imajına nasıl karar verdiniz?
– Bunu sormana çok sevindim zira kostümün kıssası var. Çekime başlamadan evvel, haftada iki yahut üç defa Stanley’in konutuna giderdim. Bir gün beni otomobilime kadar getirdi ve “karakterin ne giyeceği hakkında düşünüyor musun” dedi… “Bilmiyorum” dedim. “Neyin var yanında” dedi. “Sadece kot pantolon ve tişörtüm var, otomobilde da kriket gereçlerim var” dedim. Bana, “kriket kıyafetini giy” dedi. Özel bölgeleri koruyan kısım için, “bu ne” dedi? “Özel bölgeler için” dedim. Güldü, sonra “pantolonun üstüne giy” dedi. Bir müddet sonra Bebas’ta bir mağazada kasanın yanında duran bir metrelik kirpik gördüm. Latife olarak düşündüm, aldım Stanley’e getirdim, zira komikti. Stanley’e verdim, baktı ve bana taktı. Beni tek gözle, iki gözle fotoğrafladı, o şeyi takmak tuhaftı açıkçası. Sonraki gün aradı ve fotoğraflara baktığını söyledi. Tek beğenilen olan kirpiğin tuhaf olduğunu fakat o tuhaflığın ne olduğunun anlaşılmadığını söyledi. Karakterin imajı bu biçimde ortaya çıktı.

Stanley Kubrick’in, Anthony Burgess’in romanından uyarladığı “Otomatik Portakal”, 1972’de dört kısımda Oscar’a aday gösterildi.

◊ Sinemanın mesleğinize tesirini nasıl değerlendiriyorsunuz?
– Bilmiyorum. Bazen, ticari olarak muhtemelen fecî kararlar vermişimdir lakin o vakitler verdiğim karar için kesinlikle bir sebep vardır. Mesleğime çok süratli başladım, dahi Lindsay Anderson ile çalıştım. Lindsay Anderson, dikkate bedel bir direktör ve arkadaştı. Doğal ki, Stanley de olağanüstüydü ve bir dehaydı… Fakat Lindsay daha hümanistti, insan severdi. Stanley, daha çok yeren biriydi, hicivciydi. Stanley’in insanları çok sevdiğini sanmıyorum, bir biçimde onlara güvenmiyordu. Zıt kutuplardı ancak ikisi de kusursuz sanatkarlardı. Lindsay ile yaptığım sinemaları çok sevdim, “If”, “O Lucky Man”, “Britannia Hospital” üzere. Stanley “If”i dört kere izlemiş ve eşi Christiane’e bakarak, “Alex” karakterini bulduğunu söylemiş.

◊ Sonraki süreç nasıl ilerledi?
– Çekimlere kadar çok vakit geçirdik. Sinema izledik. Tuhaf olan ne biliyor musun? Stanley, tüm direktörlerden farklı olarak karakter hakkında hiç konuşmadı. Zira benim karakteri yaratacağımı düşündü. Bir seferinde ona karakteri sorduğumda, bana baktı ve “seni karakteri oynaman için işe aldım” dedi ve çekip gitti. Biraz moralim bozulmuştu fakat sonra aslında bana şahane bir armağan verdiğini fark ettim, “sen yarat ve göster kendini” dedi. Ben de o denli yaptım.

SANATSAL LAKİN TİCARİ SİNEMA YAPMA HÜNERİ VARDI

◊ Stanley Kubrick ile ilgili aklınızda kalan en besbelli hatıra neydi?
– Sinemadan sonra uyuşmazlık yaşadık fakat onunla çalışmak muazzamdı. Stanley, Peter Sellers’ı çok severdi. Oyuncu, Stanley’in seçmesi için ne kadar çok şey verirse, o oyuncuyu o kadar çok severdi. Ona latife yapmıştım. “Peter’la çalışmayı sevmene şaşmamalı, zira Peter 40 farklı ses ve karakter yapar, sen içlerinden yalnızca birini seçersin” demiştim. “Evet, muhtemelen bu yüzden çok seviyorum” dedi ve güldü. Stanley, o periyotta çalışan en başarılı sinema direktörüydü. Kışkırtıcı, sanatsal ve birebir vakitte ticari olabilen sinemalar yaptı. Bu üçü asla bir ortaya gelemezdi. Kubrick kendi başına bir kurumdu. Üretimci, direktör, senaryo yazarıydı ancak birebir vakitte kusursuz bir teknisyendi, kamerayla, lenslerle, ses, ışık her şeyi bilirdi. Direktörden öte her şeyin ve her ayrıntının üstündeydi, her şeyi biliyordu. Oyunculuğu, oyunculara bırakırdı. Pek çok insan onun mizah anlayışını bilmiyor. Lakin gülmeye başlarsa, durduramazdı. Bazen sette kahkahası sinemada yer almasın diye mendilini ağzına tıkardı. Birkaç sefer şahit oldum mendili ağzındaydı ve gülmekten yanaklarından yaşlar süzülüyordu.

ENDİŞE SİNEMASI İZLEMEYİ SEVMİYORUM

◊ Sizi endişe sinemalarında izlemeyi seviyorum. Sizi bu cinse çeken özel bir şey var mı?
– Dürüst olmak gerekirse hayır. Dehşet sineması izlemeye bayılmıyorum, garip bir formda biraz utangacım kaygı sinemalarını izlemeye karşı. Ancak benimki üzere bir yüz olunca, dehşet sineması teklifleri geliyor (gülüyor). Dehşet sinemaları çekmekten zevk alıyorum, yalnızca seyrederken hakikaten zorlanıyorum.

İKİ EFSANEYLE SİNEMA YAPTIM

◊ Yakın vakitte yeni sinemalar yaptım dediniz. Bahseder misiniz?
– Bir tanesi Mark Wahlberg ile “Stu”, sahiden çok hoş bir sinema ve şu anda sinemanın son rötuşları yapılıyor.

◊ Lily Tomlin ve Jane Fonda’yla olan sinemanız?
– Mükemmel bir öykü ve bu iki efsane var sinemada. Kolejde birlikte olan üç kız hakkında, 60 yıl sonra onlardan birinin cenazesindeyiz ve vefat eden benim karım.

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.